Konuyu Oyla:
  • Derecelendirme: 0/5 - 0 oy
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Mert Aksoy
#1
Merhaba ben Mert size Kekemelik geçmişimden bahsedeyim

Dünyaya gözümü bir hastanede açtım bana anlattıklarına göre erken doğmuşum böylece babamın ilk erkek çocuğu olmuşum konuşma çağımda çok konuşurmuşum bu nedenle babam ben çok konuştuğum için bana bir tokat atmış ve çok yaramaz bir çocukmuşum ve sürekli değilde ara sıra kafamı bir yerlere çarparmışım ve çok enerji doluymuşum babaannem anneme ateş doğurmuşsun diyormuş normal yürümek nedir bilmezmişim her yere koşarak gidermişim ki ortaokul çağıma kadar böyleydim kısa bir emekleme ardından yürümeye başlamışım ve yaşıtlarımdan daha hızlı bir şeyleri kavrarmışım(hızlı öğrenirmişim) amcamın ilk erkek çocuğu olmadığı için beni her gördüğünde kafama vururmuş bende amcamı her gördüğümde kaçarmışım bir ara ahır da iken ineklerin bulunduğu kısımda ben ve teyzem(amcamın eşi ve benim annemin kardeşi) varmış teyzem ahırdan çıkmış ben kalmışım bir inek beni boynuzlarıyla tutmuş yukarı fırlatmış ben inek pisliklerinin toplandığı yere düşmüşüm eğer o pis yere düşmese idim belki bir kaç yerim kırılabilirdi ben bu olaydan az yada orta derecede etkilendiğimi düşünüyorum sonrasında ise kurban bayramında bizim geniş aile keçi kurban etmek istemiş birden fazla keçiyi arabaya amcam babam doldurmuşlar bende oradaymışım beni fark etmemişler benim bu olaydan dolayı kekeme olduğumu söylerler ama şunu bir düşünün inek olayından etkilendim babamın tokat atmasından etkilendim bir de üstüne tanımadığım bir hayvanın tepkileri beni orta dereceli yada yüksek bir derecede etkilemiş olabilir sonrasında küçük kız kardeşimin kardiyak hastası oldugu anlaşılınca Ankara ya göç etmek zorunda kaldık annem bana köyden kente göç ettiğimiz için çok üzüldüğümü söylerdi ben bir anımı daha hatırlıyorum annem ben ilkokula başlamadan önce bana sayıları öğretmek istemiş annem sayıları sayardı bana şimdi de sen tekrarla derdi ben tekrarlayamazdım annemde kızıp tokat atarmış ilkokul çağımdan bir anı hatırlıyorum öğretmenimiz bir çocuğu dövüyordu bende haliyle öğrencilik yıllarımda sessiz efendi bir öğrenci olmak zorunda kalmıştım ailem cahil olduğu için her hatama yaramazlığıma karşılık ceza yerine dayak yiyordum babamın daha iyi bir iş bulmasından dolayı ilkokul ikinci sınıfı Ankara nın başka bir ilçesinde okumak zorunda kaldım tüm hayatım boyunca kekemeliğim den dolayı benimle hiç kimse alay etmedi evet bana bir kaç arkadaşım güldü ama söz ile taklit ile kimse benimle alay etmedi ilkokul da kantinden yemek almakta zorlanmazdım ama ne zaman kekemeliğimin farkına iyice varmaya başladım kantinden yemek almak benim için bir adım daha zorlaşıyordu bir şey daha ailemin ilkokul sıralarında iken kekemeliğim için beni kadın bir hocaya götürdüğünü hatırlıyorum kadın hoca sadece bana sure(kuran ayetleri) okudu başka bir şey yapmadı ve bir de ilkokul çağımda babam beni hani polislerin sorgu odaları olur ya öyle bir yere beni götürdü ben bir masaya oturdum karşımda bir erkek vardı bana bir şeyler soruyordu bende cevaplamaya uğraşıyordum cesaret edipte aileme beni nereye götürdüklerini soramadım sonra ilkokulda çağımda ailem bir gün benden sesli kitap okumamı istediler beni bir kaç saat takip ettiler ama ikinci gün asla takip etmediler tabii bende ilgisizlikten dolayı sesli kitap okumayı bıraktım ailemde ayrıca zamanla geçer anlayışı da vardı Ortaokulda iken resim öğretmenim derste iken tüm çocuklar birbirleri ile konuşup gülüşürken kekemeliğim için bana dişler arasında kalem ile kitap okuma yöntemini gösteriyordu sonrada bana kalemi verdi ve kitaptaki cümleleri okumamı söyledi bende okumaya çalışıyordum bana bu yöntemi öğretti ve evde bu metodu çalışmamı söyledi ilk defa böyle bir yöntem ile karşılaşıyordum ve tembelliğimden dolayı bu yöntemi uzun süre devam ettiremedim babam ben her harf hece tekrarı yaptığımda(kekelediğimde) bana çok kızardı annem ise fazla kızmazdı bu nedenle harf hece tekrarı yapmaktan korktum ve bloklarım arttı kimse benim sol ayağımı görmediği zaman sol ayağımla yere vurarak konuşurdum sonradan bu tikim kayboldu çünkü fazla konuşmuyordum lise çağımda özgüvenim çok yüksekti çünkü lise benim için farklı bir dünyaydı ve o dünyada kendimi yalnız hissediyordum bu nedenle özgüvenim yüksekti evet kekelerdim blok yaşardım ama çok fazla duyarlı değildim ve bunu dert etmezdim ve herkesle arkadaş olmak istiyordum öyle gidip de seninle arkadaş olabilir miyim demiyordum yanlarına yaklaşıp her hangi bir konuda fikirlerimi kekelememeye çalışarak söylüyordum ve konuşma ilerleyince adın ne gibi basit sorulara geliyorduk bir çok arkadaşım vardı sosyaldim liseye başladığım zamanki tanışmak için ayağa kalkma sırası bana yaklaştıkça kalbim yerinden fırlardı terlerdim bana her öğretmenim ne olacaksın dediğinde başbakan olacağım diyordum evet Türkiye için farkında olmaksızın projeler üretip bunları kağıtlara yazardım ama başbakan olmak istediğimi tüm sınıf öğretmenlerim ve arkadaşlarım duyunca beni pek fazla önemsemediler kekemeye bak başbakan olmak istiyormuş gibi bir hava mevcuttu bir Abim bana lise çağımda iyi bir hayat istiyorsam derslerime çalışmam gerektiğini vurguladı bende iyi bir hayat yaşamak istediğimden dolayı ders nasıl çalışılır bunu internetten araştırdım orada yazılanları hayatımda uygulamaya çalıştım üstelik bağımlılıklarım vardı oyun bağımlılığım ve bir kaç tane adını daahi anmak istemedim bağımlılıklarım vardı tüm bunlara rağmen düzenli bir şekilde ders çalışıyordum aslında konuları öğrenmiyordum sadece ezberliyordum çünkü okuduğum şeyler bana bunu ögretti ve düzenli bir şekilde ders çalışmam sonucu bağımlılıklarım azaldı ve sınav sonuçları açıklanınca sınıfın en yüksek notlarına sahiptim bunu gören öğretmenlerim beni daha çok sever oldular tüm sınıf her sınav sonucu açıklanışında ağzı açık beni alkışlamak zorunda kalıyorlardı ve başka sınıflardan beni merak edip ziyaretime gelenler bile vardı bana hiç güvenmeyen ailem beni azarlayan ailem bir anda beni sevmeye başladı çok mutluydum başarılı biri olmak tüm bağımlılıklarımı temizlemişti kekemelik için evde sadece dil ve dudak egzersizleri yapıyordum günler böyle ilerlerken sınıfımızdaki bir kız benle tanıştı ve bana karşı samimiydi ona aşık değildim çünkü aşk nedir bilmezdim onu normal görüyordum sadece biraz samimiydik sonra bir kaç gün sonra bir ara sınıfta otururken kız arkadaşlarına hitaben benim kekemeliğime sertçe değindi bu beni çok üzdü sonralardan edebiyat öğretmenim herkes sınıfta iken beni bir kenara çekip bana tekerleme yazılı iki tane kağıt verdi kekemeliğim hakkında konuşması benim canımı acıttı sözleri sertçe değildi ama canım yandı o kız benimle ders notlarını yarıştırmaya başladı o kız beni 1 puanla bile geçse sınıf içinde seni geçtim diyordu ben ise onu her geçtiğimde ona seni geçtim diyemiyordum çünkü bakış açım derslerimde değil kekemeliğim üzerindeydi bu kekemeliğime yapılan baskılar bana farkında olmadan düzenli ders çalışmayı bıraktırdı ve ders notlarım düştü artık kekemeliğime karşı çok duyarlıydım hayat tatsız tuzsuz gibiydi zevk aldığım şeylerden tekrar zevk alamaz olmuştum kekemeliğim arttı hemde çok ve asosyal olmaya başladım sekiz saat sınıfta aç bekliyordum çıkışta marketten abur cubur alarak besleniyordum sekiz saat yerimden kalmıyor olumsuz müziklere boğuluyordum bazı bağımlılıklarıma tekrar başladım ve daha bir sürü olumsuz olaylar yaşadım intihar etmeyi bile düşündüm ama yapamadım çünkü ben tanrıya inanıyordum kronik depresyon yıllarımda kekemeliğimle ilgili hiç bir şey yapmıyordum sadece eğer bataklıkta batmaktan vakit bulursam bir kaç dakika teori olarak kekemeliğim hakkında bir şeyler öğrenmeye çalışıyordum uygulama ise hiç yapmıyordum yapamıyordum olmuyordu bir gün ailem bana seni konuşma merkezlerine gönderelim dediler şu 15 günde son gibilerinden ben istemedim çünkü çevremde bunun duyulmasını istemiyordum bu teklifi reddettim bu olumsuz olaylar benim kronik depresyon süremi uzatmaktan başka bir işe yaramadı şuan ki durumumu sorarsanız kronik depresyonu yendim sayılır sadece bir yada iki haftaya ihtiyacım var ama bana sorsanız mutlu musun kronik depresyona girdiğin için ben evet derim çünkü çok şey öğrendim ilkokuldaki resim hocam ve edebiyat hocamdan başka çevremde kekemeliğim için bana yardımcı olan bunlardan başka olmamıştı ta ki Facebook ta bir grup görüp de hayatımda derin izleri olan Petra ablayı tanıyıncaya kadar ey soguktan buz tutmuş ve ölüme terk edilmiş şu bedenlerimizi hayat ateşinle ısıtan iyi ki varsın
Cevapla


Hızlı Menü:


Konuyu Okuyanlar: 1 Ziyaretçi